Zoeken
  • Maaike Santy

Regen.

“Mama, ik wil mijn pamper uitdoen”.

Het is half twee ’s nachts. Mijn jongste zoon staat versuft in onze slaapkamer. Tijdens de piek van zijn windpokken lieten we zijn nachtpamper uit, om zijn slaapcomfort wat te verhogen. Die nachten zonder pamper bevallen hem blijkbaar. Helaas wil zijn blaasje nog niet mee, en betekent een pamperloze nacht ook een overstroming in zijn bed.

Ik aarzel, maar heb geen zin in een nachtelijke discussie.

“Ok, Mieleke, doe maar”.

De deur gaat dicht, de stilte vult terug onze kamer.

De hele buurt slaapt, maar ik ben klaarwakker. Mijn brein begint te werken. Gedachten vullen mijn hoofd, ik maak “to do” lijstjes, en laat de zorgen als een sneltrein door mijn hoofd razen. Tot mijn aandacht plots getrokken wordt door een zacht getik op het raam.

“Het regent!”

Ik kan mijn enthousiasme niet onderdrukken, en hoor mezelf zacht “yes!!!” fluisteren. Een zalige rust keert weer in mijn hoofd. Hier verlangde ik zo naar, mijn moestuin en de plantjes in mijn tuin smeekten zo om wat regen. De droogte van vorig jaar hebben ze nog altijd niet goed verteerd. Als je met je handen in de aarde woelt, dan voel je hoe de grond smeekt om regen. En dan word je half euforisch als je merkt dat het land eindelijk krijgt wat het nodig heeft. Met het ritmisch muziekspel van de regen op de achtergrond, val ik langzaam weer in slaap.


Als ik ’s morgens opsta, regent het nog steeds. Mijn hart maakt kleine sprongetjes.

Onderweg naar school, spreken mensen me aan.

“Wat een weertje”.

“Slecht weer hé”.

“Waar is dat zonnetje?”.

“Dat het maar snel ophoudt!”.

Ik betrap mezelf erop dat ik meega in hun gedachtepatroon, terwijl ik net nog zo vrolijk was om de regen.

Blijkbaar heeft mijn brein totaal geen moeite om te switchen van perspectief, ook al zag ik het zo-even helemaal anders.

“Maar ’t is wel goed voor mijn tuintje”, hoor ik mezelf nog zeggen.

Ik denk er even over na.

Waarom willen we eigenlijk enkel maar de zon omarmen? Waarom hebben we het zo moeilijk met wat regen? Is regen niet even waardevol als zonneschijn? Wat zou een leven zijn met alleen maar zon? Zouden we de warme zon dan nog wel appreciëren? Vullen regen en zon elkaar net niet mooi aan? Is het net niet de balans tussen zon en regen die ons hart met warmte vult?


Ik denk nog wat verder.

Wat als we met z’n allen anders zouden denken? Ons niet laten vangen door onze eigen klaagzang, maar net de mogelijkheden van heel de situatie inzien?

Dankzij de regen kan ik:

- tijdens mijn loopje de stress helemaal van mijn lijf laten spoelen (lopen in de regen vind ik heerlijk, met al die zuurstof in de lucht!);

- Een discussie met mijn oudste zoon vermijden. Studeren gaat bij hem véél makkelijker als de zon niet schijnt ;-)

- Mezelf in de zetel vleien onder een dekentje, en samen met de kinderen een film bekijken;

- Genieten van een eenzame wandeling in het bos;

- Achter mijn naaimachine kruipen;

- Koekjes bakken!

- …

En wat als we dat "omdenken" niet enkel doen bij regenval, maar bij elke "tegenslag" die ons pad kruist? Hoe fijn zou het zijn om niet langer te denken in termen van beperkingen, maar in de magie van mogelijkheden? Hoeveel warmer voelt onze vreugde als we ook de keerzijde ervan durven zien en voelen?


En jij, welke mogelijkheden zie jij?



#Omdenken #AndersDenken #NoSunshineWithoutRain #Possibilities

99 keer bekeken

©2019 by Crazy 4. Proudly created with Wix.com