Zoeken
  • Maaike Santy

Onder de mammoetboom

Onlangs nam ik deel aan een workshop “Actieve Hoop”, gebaseerd op het werk van ecopsychologe Joanna Macy. De ondertitel van haar boek is voor mij treffend: “hoe de chaos in onze wereld onder ogen zien zonder gek te worden”? Als duurzaam onderneemster met een missie kwam deze oneliner wel aan. Want hoe blijf je positief als je mensen ziet lijden, diersoorten ziet uitsterven, poolkappen ziet smelten? Als je verhalen hoort van jongeren die uit het leven stappen? Als je omgeven wordt door een groeiend aantal mensen met depressie en burn-out? Hoe blijf je geloven in de stappen die je zet als er zoveel strijd, zoveel wanhoop rondom jou is?


Het werden 2 dagen vol inspiratie, rust, verbinding. Ik ontmoette warme, kwetsbare, en moedige mensen, allemaal bezorgd om het welzijn van onze medemens en de planeet. Allemaal gedreven om in actie te komen. Zoekend naar steun, hoop, partnerschap.

Tijdens een van de oefeningen trokken we naar het nabijgelegen park. Ik neem jullie graag mee in het verhaal dat ik daar schreef…

“Ik loop door het park. Vlak voor mijn neus rijzen 2 prachtige mammoetbomen met hun top naar de hemel. Ze roepen me. Ik kan mijn pas niet inhouden, en ren er naartoe.

Mijn handen strelen hun zachte schors. Ik omhels ze, en voel hun energie door mijn lichaam stromen. Zo stevig en krachtig als ze de lucht inschieten, zo zacht is hun bast. In hun holtes broeit het leven. Spinnetjes, kevers, mieren,… allemaal vinden ze er een plaats. Vogels strijken neer op de ruige takken in de lucht. Ik adem hun leven in, en laat me dan zakken op de grond, gesteund door hun aanwezigheid.

Plots strijkt er een sluipwesp neer op mijn notitieboekje. Zachtjes tast ze haar omgeving af. Ze is niet bang van mij, en blijft de hele tijd bij mij zitten. Ik kan mijn ogen niet afwenden, en volg haar op haar tocht. Langs mijn woorden baant ze zich een weg door deze onbekende wereld. Ze laat zich niet afleiden door mijn nieuwsgierige blikken, door mijn langzame bewegingen. Zo blijven we even zitten, zij en ik. Wanneer de zon verdwijnt onder de horizon, zet ik haar zacht op de schors van mijn mammoetboom. Overtuigd dat ze daar een veilig plekje zal vinden. Dat ze daar de ruimte zal krijgen om verder op ontdekking te gaan.

De dag nadien leun ik opnieuw achterover tegen mijn zachte boomvriend. Ik laat mijn ogen dwalen langs het ritselende groen. Een klein, teer en nietig bloempje nestelt zich in mijn ooghoek. Zo groot als de mammoetboom, zo klein is dit bloempje, groeiend onder zijn stevige schouders. Maar het bloempje voelt niet klein, niet minderwaardig aan. Ik zie insecten op en af vliegen: bijtjes, hommels, vlinders. Met haar nectar lokt ze het leven. Ze straalt zo veel hoop en vreugde uit.

Dat kleine, nietige bloempje symboliseert de reis die ik maak. Ze staat symbool voor het geloof dat mijn kleine, nietige ik wel degelijk een impact heeft. Dat mijn miniscule, amper zichtbare stapjes het gras doen ritselen, steentjes verleggen, het water roeren, als cirkels uitdijnend naar buiten. Dat ik geen grootse verhalen moet schrijven om dit leven te verrijken, om bij te dragen aan het welzijn van onze hele planeet.”





#DeMammoetboom #TheWorkThatReconnects #ShinrinYoku #SymboliekVanDeNatuur #VerhaaltjesUitHetBos

46 keer bekeken1 reactie

©2019 by Crazy 4. Proudly created with Wix.com