Zoeken
  • Maaike Santy

Droogte

“Probeer nog eens”.

Een dun straaltje water stroomt door de kraan. Na een paar seconden valt het stil.

“Kan toch niet?! Nog eens!”

Gepruttel. Een paar druppels. En dan niets meer.

Het verdict is onverbiddelijk. Geen druppel regenwater meer. Onze waterputten staan droog. Kurkdroog. Hoe kan het ook anders?

“Geen paniek, er vloeit nog genoeg stadswater door de kraan”, is mijn eerste gedacht. En toch… Ook dat water heeft zijn limiet, al staan we daar niet bij stil, omdat het water overvloedig uit onze kranen blijft stromen. We hebben geen idee waar het vandaan komt, en blijven er kwistig mee omspringen.


Geen druppel meer. Ik denk aan de mensen voor wie dit realiteit is. Mensen die kilometers moeten stappen om drinkbaar water te vinden. Ik denk aan onze toekomst. Verdroging van het land, verwoestijning, overstromingen, stijging van de zeespiegel,... het zijn mogelijke toekomstscenario's. En ze zullen allemaal leiden tot meer conflict, tot meer klimaatvluchtelingen, tot onrust.


“Ik ben bang dat ik, als ik 30 ben, geen leuk leven meer zal hebben. Dat de aarde misschien helemaal kapot zal zijn…”. De angst komt uit een kindermond. Ik wil hem niet overladen met doemdenken. En toch wil ik de realiteit ook niet verbloemen. “Het klimaat verandert, en onze aarde staat onder druk, maar samen kunnen we meer dan we denken”, zeg ik hem. “Dus als we samenwerken om jouw toekomst en die van zoveel kinderen te garanderen, dan kan jij heus nog een fantastisch leven hebben op je 30e. Het zal er misschien anders uitzien als nu, maar daarom is dat niet slechter."

En we zullen keuzes moeten maken, denk ik verder, drastische beslissingen moeten nemen, en sommige zaken op een compleet andere manier aanpakken. We zullen daadkracht moeten tonen, en ons niet mogen verstoppen achter onpopulaire maatregelen, of de angst om in te boeten op comfort.


Het sterkt me in mijn missie. In onze pogingen om afvalarm en duurzaam te leven. Want ook dat is geen makkelijk opdracht. Het voelt soms een beetje als rommelen in de marge. En toch, denk ik dan, blijft ook dat waardevol. Ik wil die kleine steentjes verleggen. Zodat mijn steentje tegen het jouwe botst, en tegen dat van zoveel anderen, totdat er een niet te stoppen lawine ontstaat.


Together we can change the world... 🙏






50 keer bekeken

©2019 by Crazy 4. Proudly created with Wix.com